Paverts Interview 1996 Agelink-Engelbarts

Op een doordeweekse woensdagavond begeeft het vaste Pavertskrant-interviewteam zich met de fiets op weg. Op de s-Heerenbergseweg, iets voorbij Frans van Remmen, wordt afgeslagen tussen een hotel en een groot woonhuis de deur. Alles is duister. In het hotel brandt verrassend weinig licht. Achter het huis schijnt een lamp van een paar honderd watt. Alsof we kinderen aan huis zijn, trekken we door de achterdeur naar binnen. Een jonge hond zit in een kistje met gaas eroverheen. Arm dier. In de keuken zitten Mimi en Bets Engelbart (of eigenlijk Agelink en Peeters) naar de buis (tv) te kijken. Toon ligt behoorlijk lang onderuit. Antonia, de dochter van Mimi en Toon, giechelt zoals gewoonlijk en moeder Miets waakt als een kwieke kloek over het vredige tafereel. Na wat voorzichtig aftasten of we voor de buit (of: voor de pret) kwamen die Antonia op de jeugdpronkzitting zou houden, of voor het grote werk van het afgesproken Paverts-interview, bleek het laatste het geval te zijn. Verwarring alom. Bets is in de war. De afspraak met de pedicure wordt twee uur verzet. In de eetzaal gaat de thermostaat omhoog. We gaan apart zitten.

Goh, als we hier met de conclaafvergadering zitten, is het hier zo warm. We kunnen nu de jas wel aanhouden!

Bets: Jullie zijn toch niet van suiker. We hebben nu een hotel zonder gasten, vandaar dat we hier nu niet stoken.

Hebben jullie nog foto’s uitgezocht dan?

Mimi: Nee, maar ik kan ze zo pakken.
(Mimi zal ongeveer tien minuten weg blijven. We drinken gemoedelijk koffie. Ze komt met drie dikke albums terug). Op veel oude foto’s zijn jullie als dansmarietje te zien, hoe lang zijn jullie dat wel niet geweest?

Bets: Mimi ongeveer zeven jaar en ik een jaar of drie. Dat was nog in de jaren zestig.
Mimi: Loes van de Konink scheidde er mee uit en toen werden we gevraagd.

Die vragen hebben ze een paar keer moeten doen, want vader wilde er niets van weten.
Maar op een gegeven moment ging hij toch overstag omdat ze geen anderen konden krijgen.
Er waren toentertijd nog niet zo veel vrouwen van die leeftijd als nu.
We hadden niks, geen grei, daar moest hij zelf voor zorgen. Jan Derksen heeft toen nog pakjes genaaid.
De witte plastic laarsjes moesten we zelf aanschaffen.

                                                  (Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)


Bets: Ik heb de mijne nog steeds. We waren dansmarietje bij onder andere prins Jan Mali en Bennie Bekker. Stonden altijd met de neus vooraan. In het begin ben je als meisje van 16-17 jaar wel een beetje zenuwachtig. Bij Jan Mali kregen we daarom eerst een bessenborreltje en daarna bij Boelie cognac.

“Dan ben je wat vrijer”, zeiden ze tegen ons.
Mimi: Een allerbeste leuke tijd. Had ik niet willen missen.

Maar toch is er een eind aan gekomenMimi: Ja, dan krijg je verkering, hè. Dan gaat de zin om dansmarietje te blijven spelen een beetje over, toen zijn we er mee uitgescheiden, maar niet met de carnaval.

Waarmee ben je doorgegaan dan?

Bets: Toen kwamen de balavonden bij Leo Kleinpenning. Daar ging toen alles verkleed naartoe. Kerel, wat leende die zaal zich daar mooi voor. We zijn toentertijd ook nog wel eens gestruikeld.

Mimi: Hevig schik gehad. Hele straten en buurten gingen daarheen. Jammer dat wij dat er niet meer is.

Heb je nog foto’s van die tijd, Bets?

Bets: Ja zeker, ik kan ze zo pakken.
(Bets zal ongeveer een kwartier weg blijven. We drinken gemoedelijk een tweede kopje koffie. Ze komt met twee albums terug).

Mimi: Het mooiste van de carnaval vinden we de buutavonden, als het even kan, dan gaan we daarheen. Zijn we afgelopen november een keertje niet geweest, moet je later horen dat het zo’n mooie avond was. Zondag gaan we naar de jeugdpronkzitting. Onze Antonia doet ook mee. Ben benieuwd.

Zeg Mimi, die Toon van jou heeft ook op het podium gestaan, met de Hofzangers.

Mimi: Ja, dat was leuk, dat zingen van de Hofzangers. Echt genieten. Maar Toon heeft ook in de buut gestaan met Mieneke Tempel, die kon dat ook goed. In één van die buuts stond nogal veel over het bestuur en dat moest er allemaal uit. Zodoende bleef erniet zo gek veel van het verhaal over. Dat was jammer en dat hebben ze dus ook niet weer gedaan.

Dat straatversieren hier aan de Sirrebergseweg is ook een heel tafereel, niet?

Bets: Poeh nou. ’s Morgens geeft het hier bij ons eerst eieren met spek en om twaalf uur erwtensoep. Zo ’s middags om een uur of drie/vier na het straatversieren komt er altijd een hele zwik volk in de keuken zitten en dan begint het hier een zoete inval te worden. Met gemak zitten er vijftig man hier in dat kleine hok.
Mimi: De Molenbultblazers komen ook altijd, dat is vast pandoer. Dan is het hier echt feest, je lacht je kapot. De één zit op de grond, de ander op het aanrecht. Op en onder de tafel, de gekste dingen maak je mee. Frans van Remmen heeft uit gekkigheid al eens een keer de wc schoongemaakt, met een borstel. Hij had mijn bontjas erbij aangetrokken. Dat kan hier allemaal.

Een mooie bende.

Bets: Nee, dat is niet waar. Het blijft altijd netjes. Dat moet, anders is de aardigheid er zo af.
Met straatversieren komen we zelf haast niet buiten, zo druk zijn we ermee.

Jullie doen er eigenlijk best veel voor.

Bets: Och ja. Het hele jaar kan dat niet, zijn we te druk. Dan moet dat op zo’n dag maar gebeuren. We hebben het er graag voor over. Op straat is het altijd leuk. Ooit hebben ze de fiets van Gert Aaldering bij Jansen Antiek boven in de boom gehangen. In de keuken bij Van Es geeft het altijd Slivovitsj, daar is iedereen al wel een keer van ondersteboven geweest. De laatste tijd niet meer, de ervaring speelt mee.

Mimi. Heitkamp. Vertel.

Mimi: Ja, Heitkamp. Doe ik nu al 31 jaar.

Niet iedereen weet wat. Wat?

Ja, drie dagen tappen in een bijzaaltje. Zeg maar gerust het Zeddamse zaaltje want het barst daar altijd van de Zeddammers. Het is daar altijd allerbeste druk. Veel Zeddammers komen daar ieder jaar weer. In de beginjaren hebben we daar altijd nog met flessen geslurpt. Is nu niet meer voor te stellen.
Ik wil het nog vol blijven houden tot aan mijn VUT.

Al te vaak kijken de beide dames niet naar hun foto’s. De ab’s en de ob’s zijn niet van de lucht.

Mimi: Moeten we ook bij jullie zijn voor de Molenbultblazers? Begin februari heb ik nog een stukje muziek nodig voor een.speciale gelegenheid. Ten eerste hebben we wat dat betreft niks met de Molenbultblazers te maken, ten tweede zijn we graag niet nieuwsgierig. Waar ben je die jongens dan voor nodig? Ja, kijk, mijn Toon die is nu negenenveertig, en nu wil ik hem verrassen met een serenade van de Molenbultblazers als hij vijftig wordt.

Bel dan de jonge vos toch maar. Zeg, het spijt ons dat we jullie niet van meer bier af kunnen helpen, we moeten vanavond nog meer doen. Bedankt en gegroet. Bij het verlaten komen we weer langs de hond in een kist met gaas erover. Arm dier. Alhoewel, welke hond zou niet zo dicht bij de vos willen wone

Reacties

Populaire posts van deze blog

Paverts Interview 2000 met Nol Schrijvers senior

PAVERTS-INTERVIEW 1994 met Dokter Ubachs