Paverts Interview 2000 met Nol Schrijvers senior

 Nol Schrijvers

Ons slachtoffer voor het jaarlijkse interview voor de best gelezen krant van Zeddam moest van goede huize komen, daar was de redactie het snel over eens. Na Jan Teunissen (’89), Theet Verstegen (’90), Jan Tombarg (’91), Lidy van der Meer (’92), Albertien an Schriek (’93), dokter Ubachs (’94), Toon Driessen (’95), Mimi en Bets Engelbart (’96), Frans en Annie Dellemann (’97), Joke Evers (’98) en Henk van Gool (’99), was het zaak het nieuwe millennium sterk te beginnen.
Al jaren stond Nol Schrijvers op ons geheime lijstje en nu moest het er maar eens van komen.
Zo midden in de laatste maand van het vorige millennium stapte het interviewteam op de fiets (!) richting Vinkwiekwiekseweg, oftewel de Toetvinkenstraat.Na het vergeefs zoeken van de bel en erachter te komen dat je met zo’n zwaar ijzeren ding op de deur moet bonzen, wordt de deur wijd open gegooid door een net zo breed grijnzende Nol.

Werkhanden aan de armen, stoppels aan het gezicht.
Wij zijn welkom. In de kamer zitten is er niet bij, want Nol is de kamer aan het verbouwen. Het wordt het kleine kamertje rechts voor. Is vroeger misschien wel de goede kamer geweest. Als we het kamertje betreden komen honderden boeken ons tegemoet. In kasten, op schappen of in stapels op de grond, niks dan boeken, albums, kaarten en ander papierwerk. Foto’s aan de muur en op schapjes, al dan niet ingelijst, heel gelaten of verknipt. Een gezellige troep.
Vind je nergens zo in Zeddam.
Hadden we ook wel een beetje verwacht zo. Zo kennen wij Nol. Eigenzinnig. Een beetje tegendraads. Even wennen aan hem. En van de andere kant? Beste kerel ook wel, moet je bekennen! Met Anne-Marie bij aan tafel gaat het met ons vieren al snel over alles en nog wat, van de nieuwe COOP tot de oude Super, van werk tot vut, van de jaren zestig tot tweeduizend en van wel of geen bier. Even dreigt het gevaar dat we de avond gezellig onder ons kletsen zonder ons met het interview bezig te houden, maar net op tijd wordt een stukje papier gepakt voor wat krabbels.

                                                     (Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)


Nol waagt zich niet aan het plat.
Wij wel:

Hoe lang zit je, eh, zitten jullie, nu in Zeddam dan?

Vanaf 1 april 1971, daarvoor hadden we twee jaar in ’s-Heerenberg gewoond.
We kochten het huis van de erven Meyer-Braakhuis.
Het had drie jaar leeg gestaan en we hebben het met inbegrip van de hele inboedel gekocht.
Eén grote verrassing (troep) was het. Maar wel een huisje naar onze hand. We hebben wel het nodige moeten doen om het voor ons bewoonbaar te maken.
We zaten er goed en wel in, zit ik in de keuken met de loodgieter even bij te komen, komt er iemand binnen, schuift ook aan, drinkt een bakje koffie mee en verdwijnt na een poosje weer. Vraag ik aan de loodgieter:

“Kwam die voor jou?”
“Nee, voor jou toch?”.
Bleek Broer Braakhuis te zijn.
Later wilde hij nog een keer bij ons in de kost komen!
Daar konden we natuurlijk niet aan beginnen.
Een zalig huis is het, wij willen nooit meer naar de stad.

En hoe ben jij in hemelsnaam in s-Heerenberg terecht gekomen?

Ik was gymnastiekleraar in Amersfoort en door een schoolfusie moest ik ineens voor het nieuwe jaar ergens anders aan de bak zien te komen. Ik zag een advertentie van een MAVO in ’s-Heerenberg. Ik wist niet eens waar het lag. Ha, ha, ha.

En toch neergestreken?

Ze hadden nog nooit een full-time gymleraar gehad en stonden verbaasd dat ik dat wel was. Gym was er door andere leraren altijd “bij gedaan”. Ik kreeg tijdens het sollicitatiegesprek spontaan aardbeien met slagroom bij de koffie! Die schooldirecteur Cremers moet wel gedacht hebben “dan moeten wij hier zien te houden!”.

En? Spijt van gehad?

Nee, joh, helemaal niet. De vierde klas MAVO kreeg voor het eerst echt gym. Ze waren dat niet gewend, vonden het prachtig en wilden alles inhalen. De leerlingen zo fanatiek als jonge honden en ik erbij! Stel je voor: bij een veldloop wilde ik zelf altijd voorop lopen! Ik heb een aantal jaren geweldig fanatieke leerlingen gehad. Moet je nu eens komen. Een gouden tijd hebben we daar gehad. Vierdaagse met leerlingen gelopen.

En basketbal.

Ja, natuurlijk, basketbalvereniging De Mountain Stars van de grond getild. In de glorietijd hadden we vier damesteams! Geweldige schooljaren gehad. Tja, dat waren de jaren zestig-zeventig, hé. Directeur Gerard Bos gaf alle ruimte om van alles en nog wat te organiseren, tot complete kampen toe.

                                                     (Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)


Genoeg van s-Heerenberg, wij gaan naar Zeddam, onze tuin is wereldberoemd in Zeddam.

Hou op. Wij wisten ook wel dat dat iets bijzonders was voor Zeddam. Hebben altijd het gevoel gehad dat wij er wel mee om konden gaan en de Zeddammers niet. Toen we voor het eerst op een carnavalsavond waren hoorden we Stoffer en Blik in een buurt zeggen: “Da’s nou echt ’n braak huus”.

Valt toch nou onderhand wel mee!

Uiteindelijk accepteerde de buurt de toestand hier; ze kregen in de gaten dat dat bij ons hoorde. Toen we hier elf jaar woonden hebben we buurt gemaakt. Kregen zo links en rechts van die opmerkingen dat we dat nog niet gedaan hadden.wisten wij veel wat dat was. Op de tuin krijgen we af en toe van buitenstaanders nog commentaar. Meneer u moet echt die boom snoeien. Weet je wat ik dan zeg. Vindt u? Rot op,waar bemoeid u zich mee! Zijn zei appart, Of zijn wij dat? Ik ben nou eenmaal een natuurmens. Ik ben nog zo gek om rotzooi in het bos op te rapen in plaats van het er weer  te gooien. 

En paardebloemen?

De meeste mensen trekken ze uit de grond en ik vind ze mooi.Dat we zover met de kinderen met de fiets op vakantie gingen was men toen ook nog niet gewend. 

Jullie zijn globetrotters met fiets of rugzak.

Jazeker. Toen de kleinste, Kees, zes jaar was gingen we met de fiets naar Engeland op vakantie.Kees op een Pietje Pelle.Trouwens allemaal op gewone alledaagse Hollandse fietsen. Met Kees hebben we wel eerst geoefend. Was wel zwaar voor Keesje. Hij sliep een keer op de fiets maar trapte wel door!Rechts naast het huis is ook vol gevoetbald. Ja, in de jaren zestig en zeventig is in dat weilandje veel gevoetbald. Hadden veel mensen ook moeite mee. Wij weer niet. Jeugd moet kunnen spelen, ravotten en voetballen. Dat aan de rechterkant van het huis alle ruiten wel een keer gesneuveld zijn, interesseerde ons niet. Er zit nog maar één origineel ruitje, ha, ha, ha. Ja, het was een echte hangplek voor kinderen, maar dan wel een actieve en niet één zoals,dat nu gaat met alle hedendaagse problemen.

Jij bent een man van een jaar of zestig met moderne ideeën.
Dat kun je wel zeggen.

Toch doe jij ook weer mee aan carnaval.
Jazeker. Waarom niet.
Mijn vader zei altijd: “Carnaval? Dat doe je niet.” De eerste jaren deed ik er ook niet echt aan mee, maar even later waren we drie dagen bij Heitkamp in ’s-Heerenberg te vinden!
Anne-Marie deed van begin af aan mee, want haar vader is carnavalsman in hart en nieren; hij is 84 en viert nog steeds carnaval.

Het lijkt wel een ’s-Heerenbergs verhaal te worden. Jij hebt daar ook in de optocht meegelopen.
Och, hou op. Eerst een keer in een groep met de Mountain Stars en later als einzelgänger. Ik ging ’s zondagsmorgens zonder idee naar de gymzaal en kwam er een uur later met een vreemde uitdossing uit.
Een heerlijk vrij gevoel, zo in de optocht meelopen. Heb een aantal jaren als enkeling meegedaan

En nu naar Zeddam, verdomme!

OK, OK. De eerste act die ik in de pronkzitting van de Paverts deed, was met de zang- en dansbuut van Mireille Mathieu. Toen dacht ik dat ik zelf ook wel wat kon doen. Dat werd Manda Mantelpak. Met een pakje van Gemmy Ruikes uit ’s-Heerenberg. Daarna volgden nog buutjes met Tilly Tannis en Roy the Joy.

Even tussendoor.

Onze zoon Kees is ook nog een keer prins geweest. Nu je het zegt. In 1983, 

                        (Hieronder de link naar Kees schrijvers als prins)

https://pavertskranten.blogspot.com/2025/10/1983-grote-prins-klaas-van-bergen.html

Weer een. Prinsenpresentaties. Ja, ook dat nog. Ik vind het nu eenmaal leuk om ja te zeggen als ze me voor iets vragen. En ik wil alles wel een poosje doen! Dan moet je alleen de kinderen niet zo laten schrikken.Ja, ik ben voor de kleinere soms wel een beetje te fanatiek gaan acteren. Dat zit nou eenmaal in me. Later heb ik dat toch maar iets getemperd. Zeker omdat je nu eigen kleinkinderen hebt. Aan de foto’s die Hier allemaal hangen moet je er minstens vijftien hebben.

Hoeveel?
Drie. Bart en Thijs van Nol en Jelle van Michiel. De oudste is 13 maanden.
Ik kan er haast niet op wachten dat ze iets groter zijn en je er meer mee kunt ondernemen, stoeien, wandelen, rugzakje en zo. Als je eens in een dipje zit en die apen komen, is alles ineens over. Allemaal kerels die van Schrijvers! En gelukkig weer eens normale namen.

Iets anders: jij drukt nogal een stempel op de spooktochten van Titus.
Oh ja, is dat zo? Ik kan er mijn creativiteit in kwijt. Als je maar niet denkt dat het alleen bang maken is, er zit werkelijk een verhaal met een rode draad in! Toneel- en vooral pantomimespelen heb ik al gedaan vanaf mijn jeugdjaren. Ik heb toch wel een passie voor pantomime spelen. In mijn studententijd ben ik er nog een keer mee op de tv geweest in een programmamet Gerrit den Braber als presentator. Anneke Grönloh zat er ook in. Ik heb er ƒ35,20 aan overgehouden.

Ha, ha, ha.
Ik stond voor de keuze: toneel- of gymacademie.
Ik heb uiteindelijk bewust gekozen voor het onderwijs, dan kun je alles doen, andersom niet.Zo’n spooktocht moeten we ook eens meemaken. Jij staat ook bekend vanwege kunst. Jij tekent, doet aan houten bouwwerken en wat al niet meer. Ben jij daarom ook in Kunst en Kunstig gerold?Die houten bouwwerken, dat is landschapskunst, stelletje cultuurbarbaren! Ik wil graag met de kunst naar buiten treden en door middel van Kunst en Kunstig kan dat.

Jij bent nu met de VUT, dan heb jij ook tijd zat voor die dingen..

Ja, gelukkig wel. Aan de laatste jaren was ook niet zo veel meer aan.
De scholen worden veel te groot en dat is niet bepaald gunstig voor de jeugd en de leraren.
Doe mij dan toch de jaren zestig maar weer. Simpeler, harder en eerlijker.

Hoe ben jij in hemelsnaam in de kerk gerold?
Nee, dat kan niet.
Wij bedoelen: hoe ben jij bij de avondwakes terechtgekomen?

Nou, ik ben in mijn jeugd vele jaren misdienaar geweest, dus voor mij was dat niet zo vreemd.
Ik heb er gewoon een goed gevoel bij om een steentje bij te dragen bij de moeilijke zaken waar we allemaal wel eens mee te maken krijgen. En de betrokkenheid bij Zeddam wordt alleen maar groter.

Ben jij een Zeddammer dan?

Ja, verdorie.
Voor de geboren Zeddammers word je dat nooit. Ik voel me wel een Zeddammer en gelukkig denken de meeste anderen daar ook over.Wij dachten te weten dat jij geen alcohol gebruikte en nu zit hij hier gezellig met ons een Leffe weg te nippen. Eruit met, hoe zit dat? Nou, ik heb inderdaad tot mijn 23e geen alcohol gedronken. Toen af en toe een wijntje. Na mijn eerste optreden als Mireille Mathieu op de pronkzitting heb ik een paar Jägermeister gedronken. Op aandringen van onder andere Hans Bisseling. De volgende dag was ik flink beroerd en tot overmaat van ramp was de waterleiding bevroren, moest ontdooid worden. Ik heb me toen ziek gemeld! Weet je wie toen in moest vallen! Hans Bisseling, terwijl die juist een vrije dag had!

Ha, ha, ha! Michiel en Nol drinken trouwens allebei ook niet.De redactieleden drinken wel. Ging ook deze keer weer een hele avond in zitten met praten, praten en nog eens praten. Of hij daar een droge keel van krijgt. Dus regelmatig drinken. En vooral niet te veel koffie want dat schijnt niet goed te zijn. Wij drinken dus bier van beroepswegen.

Nol en Anne-Marie:
bedankt voor de gezellige avond en misschien komen wij nog een keer weer.
Bijvoorbeeld als je de kamer klaar hebt …………

.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Paverts Interview 1996 Agelink-Engelbarts

PAVERTS-INTERVIEW 1994 met Dokter Ubachs