Paverts Interview 1997 Frans en Annie Delleman
FRANS EN ANNIE DELLEMANN
Het is verrekt koud buiten als het vaste interviewteam van de redactie op 28 december 1996 door Zeddam fietst op weg naar de jaarlijkse “bekende Zeddammer”. Het had in korte tijd zo’n 20 graden gevroren (14 ’s nachts en 6 overdag), dus wanten, das en een muts over de oren moesten voorkomen dat te veel tijd in ontdooien ging zitten. Op de Kilderseweg zien we Theet Verstegen sr. een hoop lege flessen in de glasbak gooien en op de a-Heerenbergseweg dat de antiekzaak nog steeds te koop staat.
Als we de Delweg afronden, hebben we een beetje moeite met dat mooie huis dat achter in de tuin van wijlen postbode Berentsen staat. Beetje groot van huis en krap van grond, maar allez.
We willen aanbellen bij het laatste huis van de eerste rij Oostenrijkse woningen (waar in lang vervlogen tijden juffrouw Sliepenbeek baas over gezinsverzorgsters speelde), maar stellen vast dat er een ding aan de deur zit dat je naar je toe moet trekken en dan tegen de deur aan moet knallen om je komst aan te kondigen. Nadat we dat allebei tevergeefs een paar keer uitgeprobeerd hebben, zien we dat Frans en Annie Delleman doodleuk voor het keukenraam staan en ons beduiden dat we achterom moeten komen.
(Foto's hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)
Jij hebt een best stuk grond achter het huis.
Prima. Komt mij goed van pas.
Ik klungel tegenwoordig wat af. Vrije tijd heb ik zat en hobbies ook. Ik ben nu een molen aan het maken. Mijn specialiteit is trouwens vogelhuisjes en -kooitjes in elkaar spijkeren.
Dat is te zien. Die ene daar heeft zelfs een balkon, schoorsteen, dakkapel en draaiwerk. Vanwaar zo veel vrije tijd?
Ja, kijk. Jarenlang hebben we de bakkerij met kruidenierszaak in de Benedendorpsstraat gehad.
Zo weinig vrije tijd als we toen hadden, zo veel hebben we nu.
Hoezo ben je daar mee uitgescheiden dan?
Mijn knieën wilden niet meer meewerken. Versleten.dat het mooi leek maar lang niet
met valt in de branche.
Van huis uit ben je bakker.
Ben ik van mijn veertiende af geweest. Ik ben in Ulft begonnen, voor 2 gulden in de week.
Toen een tijd in Kilder, eerst bakken en dan bezorgen. Net na de oorlog bij Veltmaat in Zeddam en
daarna nog in Groesbeek. Toen ben ik in Gendt terechtgekomen maar daar brandde na veertien
dagen de bakkerij af. In ’61 hebben we toen in Zeddam de bakkerij overgenomen van Braam.
Van die Braams uit Vethuizen, weet je wel.
Oh.
Bij Veltmaat was het altijd wel lachen. Spreeuwen uit de boom schieten en zo. Of het ding laden
met harde krenten en dan Veltmaat voor de kont schieten. Toen we er een keer een keugeltje bij
tussen hadden gedaan is hij ons toch een akelig eind nagekomen.
Ben je een geboortige Zeddammer?
Nee, dat niet. Ik kom oorspronkelijk van Beneden Braamt.
De Dellemann van Te Boomsgoed, dat is een broer van mij.
Dat is trouwens ook mijn ouderlijk huis.
Wat doe je aan carnaval?
(Voordat Frans wat kan zeggen neemt Annie over). De krant lezen we helemaal uit en met de puzzel zijn
we ook altijd een tijd bezig. Wat ik zelf niet weet word ik elders in Zeddam wel gewaar, tot bij Van Vliet in de winkel toe. Ik heb alle kranten nog bewaard.
Verder?
We doen ook altijd nog mee met de oude buurt, de Benedendorpsstraat. Dat is een klein clubje en daar blijven we ook bij, een echte kennissenkring. Dat trekt nog hard. De “avond” wordt nu s middags na het straatversieren bij ’t Sydehem gehouden. Met de oudjes natuurlijk. Vroeger deden we altijd met de kinderen in de optocht mee.Dat is nu voorbij. Onze Hans loopt nog wel geregeld als enkeling mee.(Inmiddels heeft zoon Frank een vers gebakken tulband om de deur heen geschoven, begrip wat er gaande is en taait weer af.)
Zo te horen doe je nog met aardig wat mee in Zeddam.
(Frans weer:) Jazeker. Ik ben ook nog lid van ’t Gilde en met ons beiden zijn we lid van de vijfenvijftig-plussers. En verder waren er op dat moment geen goede mogelijkheden om daar mee verder te gaan. ik zeg je.
(Foto hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)
Frans en Annie op de foto bij het Gildekaot in 2003 met het tienjarige bestaan in 2003
Zo dan.
Bij ’t Gildekaot verzorg ik de bijen.
Wat doe je met pompoenen?
Niks. Ik kweek ze alleen en dan zet ik ze aan de straat te koop.
Aan de straat?
Ja, aan de Benedendorpsstraat. Met een busje erbij waar de mensen het geld in kunnen doen.
En dat werkt?
Dat gaat op goed vertrouwen en dat gaat prima.
Waar kweek je die dan?
Kweken doe ik ze bij ons oude pand aan de Benedendorpsstraat.
Dat heeft de Gemeente opgekocht maar wij hebben daar voor zo lang als het duurt zeg maar het be-
heer over. (Op de vensterbank staat een mooie drinkbeker waarop drie kinderkopjes gedrukt staan. We wagen ons aan een nieuw onderwerp).
Toevallig al opa en oma?
Ja, van drie kleinkinderen. Hebben we veel schik van. Vandaag hebben we er nog mee op het ijs gestaan. Nu moet je erbij zijn. De ene is mijn toch een foelboks. En die maakt mij iets toch wat klaar.
Wat dan?
(Annie:) Och. Komt Henk Bekker hier, komt de kleine erbij sta- an en zegt: “Is dat jouw vriendje, oma?” (Gniffel, gniffel)
Wat heb je gezegd dan?
Weet ik niet meer. Maar ik weet nog wel dat we Henk Bekker hier aan het werk gekregen hebben.
Vertel, vertel.
Zaten we hier appels te schillen en hebben we Henk toch aan het appels schillen gekregen.
We stonden er zelf van versteld. Ik heb er stiekem een foto van gemaakt maar die is te donker geworden. Jammer voor ons en Henk natuurlijk allang blij. Hij zal de schillen wel meegenomen heb-ben voor de beestjes.
Alles gehad?
Nee, carnavalavonden. (Frans) Hebben we in al die jaren geloof ik één keer overgeslagen vanwege een bruiloft. We zitten dan altijd met een clubje uit de Benedendorps- straat aan tafel. Vroeger gingen we ook verkleed.
Al met al zijn jullie nog wel aardig actief. Of hebben we nog alles niet gehad?
Nee, want in de zomerdagen fietsen we veel. Vanwege de knieën gaat het lopen niet meer zo maar het fietsen wel. Laten we maar genieten van wat we nog wel kunnen. Oh ja, Annie die drijft in ’t Sydehem
nog een klein winkeltje. Maar dan als vrijwilligster. Verder helpt ze ook nog in de Gildekaot.
(Foto's hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)
Als we dat fotoalbum hier zo bekijken ben je ook een aardig eindje rond geweest.
Ja. Aanvankelijk konden we vanwege de bakkerij en de zaak haast niet weg. Gingen we hooguit ieder jaar een keer met de kinderen naar de Efteling ofzo. Sinds die tijd hebben we de schade aardig ingehaald Hier: Berlijn, Parijs, Amerika. In al die tijd dat we de zaak hadden zijn we één keer op vakantiegeweest, naar Oostenrijk. Hier op de foto’s zien we Dellemann staan met twee n’s. In het telefoonboek sta je als Delleman met één n.
Täuschungsmanoeuvre?
Nee, officieel moet het met twee ennen, zo staan we officieel te boek. Het telefoonboek is fout en het
naambordje bij de voordeur ook.
Oh, nu zijn we erdoor. Frans en
Annie: we hebben genoeg geno- teerd, kunnen we wel wat van maken, bedank voor de koffie en de
Grolsch (mooi handig, de koelkast zo dichtbij). We lopen jullie nog wel een keer tegen het lijf en dan zul- len we het er nog wel eens over hebben



Reacties
Een reactie posten