Paverts Interview 2001 Met Willemien Wichers

 Willemien werdt in 2026 onderscheiden met een koninklijke onderscheiding

https://www.gelderlander.nl/montferland/lintjes-in-montferland-van-scheidsrechter-tot-toneelspeler-bijzondere-eer-voor-deze-twaalf-inwoners~a14efd98/

: ”Zeg Willemien, wij hebben jou uitgekozen om het Paverts-interview mee te houden. Hoe lijkt jou dat?”

W: ”Lijkt me wel leuk, laten we maar een datum prikken.”

Dat wordt geregeld.

R: ”Zoek alvast wat leuke foto’s op.”

En zo fietsten wij (André en Toon) op donderdagavond 7 december naar de Witte Jufferstraat, naar Willemien Wichers.
T: ”Ik hoop wel dat ze wat lekkers bij de koffie heeft, iets wat bij de tijd van het jaar past.”

W: ”Kom binnen, ga nu niet in deze stoel zitten, in de kamer staan betere.”
Ze zijn al maanden bezig om de keuken te veranderen, maar het zit een beetje tegen; leveringen en zo. Het wordt wel heel mooi, als je in de buurt komt moet je even gaan kijken.....

R: ”Laten we maar hoog gaan zitten, dan gaat het schrijven makkelijker.”

W: ”Goed, willen jullie een kopje koffie?”

R: ”Doe maar.”

W: ”Koekje erbij?”

R: ”Dat zijn wel hele grote speculaasjes.”

W: ”Dat hoort bij de tijd van het jaar.”

R: ”Precies wat je zegt. Willemien, wij kennen jou als carnavalsmens, als sportmens en collectant, laten we eens met carnaval beginnen.”

W: ”Ja, wij doen wel aan carnaval, hier in de straat met versieren en de optocht. En als er in het dorp wat te doen is, gaan wij daarheen.”

                                         (Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)



R: ”Is Willy ook fanatiek?”

W: ”In het begin eigenlijk niet, dan ging ik alleen, maar later kreeg hij ook de smaak te pakken. Doordat Willy eerder altijd op zaterdag moest coachen (Willy heeft jaren met succes regionale volleybalteams getraind: ZIOS, Halley, Victoria, noem maar op), kwam hij later op de buurtavonden. Tegenwoordig mixt hij de hele avond mee.”

R: ”Jullie zijn niet hier geboren.”

W: ”Nee, wij komen uit Wehl en Nieuw-Wehl. Wij wilden gaan trouwen, maar niet in Wehl wonen, dat is te dicht bij de familie. In Zeddam was grond te koop en in juli 1971 zijn wij hier komen wonen. In Nieuw-Wehl zaten wij van begin af aan bij het jongerencontact en daaruit zijn een aantal nieuwe dingen begonnen.”

R: ”Zoals?”

W: ”Eén van die dingen was sportvereniging ZIOS. Later is dat samengegaan met Juventus uit Wehl en heet nu Halley. Ook hebben wij in Nieuw-Wehl de carnavalsvereniging opgericht.
Wij hadden een hele grote vrienden- en kennissenkring. Hier zijn nog een paar oude foto’s. Hier staan wij allebei op, als Prins en Prinses. Dat zie je tegenwoordig wel meer in de regio, maar in 1968 waren wij de tijd ver vooruit!”

R: ”Hoe ben je hier zo in de carnaval gerold?”

W: ”Samen met de toenmalige buurvrouw, mevrouw Hetterscheidt (de moeder van Fons), zijn wij de eerste straatversierders hier. Dat begon toen er in de tuin een ballon knapte. Tenminste, dat dacht ik. Ik schrok me kapot. Maar dat was geen ballon, de buurvrouw had een knalpistool, maar zodoende kwamen wij wel op het idee om ballonnen op te hangen voor de optocht. En sindsdien wordt de hele straat versierd. En van begin af aan doe ik met de optocht mee, met de kinderen. Later moest Willy er ook aan geloofde, maar met plezier! Van de carnaval heb ik nog een boel foto’s.”

Bij Wichers hebben ze niet zomaar een schoenendozen en mappen met foto’s, nee, een hele kast vol!

R: ”Volleybal, dat doe je al zo’n beetje honderd jaar.”

W: ”Dat gaat wel die kant op. Ja, met SCM (Sport Club Montferland), daar ben ik aardig druk mee. Al ruim 25 jaar in het bestuur, tegenwoordig voorzitter. Daarnaast ben ik ook nog wedstrijdcoördinator en doe ik een deel van het secretariaat. Het is gewoon hartstikke moeilijk om bestuursleden erbij te krijgen. Spelen doe ik ook nog altijd en ik train donderdags de jeugd. In 1995 zijn wij nog kampioen geworden met het damesteam!”

R: ”Is dat alles?”

W: ”Nee, op zaterdag fluit ik meestal nog een wedstrijd en ik coach het jeugdteam. En vrijdags ga ik altijd tennissen. En dan werk ik ook nog een paar dagen in de week.Ik ben tegenwoordig drukker dan in de tijd dat de kinderen thuis waren.”

                                                 (Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)



R: ”Als je maar gezond bent, als je zo doorgaat blijf je dat wel. En collecteren doe je ook nog?”

W: ”Ja, ik coördineer de hartcollecte en ik collecteer voor de Kankerbestrijding.
Wil je wat anders drinken?”

R: ”Ja, doe maar, jij weet wel wat wij lekker vinden.”

Wij krijgen een Warsteiner en zij neemt zelf een bokbiertje. Proost, het gaat verder.

R: ”Wat doen jullie zoal in de vakantie?”

W: ”Toen de kinderen klein waren bleef het bij dagtochtjes, toen had je ook geen lange vakanties.
Toen de kinderen wat groter waren, gingen wij in Nederland kamperen met een bungalowtent. Later ging het verder: naar de Belgische kust en de Bodensee. Weer later, maar dat was al weer zonder kinderen, naar Italië: Gardameer. Niet met de tent, maar in een luxe hotel.”

R: ”En voor het trouwen? Ook op vakantie geweest?” (Wij hadden al een paar oude foto’s gezien..)

W: ”De eerste keer, dat was in 1966, zijn wij met de brommer naar Luxemburg gereden, naar Clairvaux.
Man, wat een eind. Bij Francorchamps kregen wij een hagelbui, daar konden wij bij Duitsers in de auto schuilen.”

R: ”Waar ben je vorig jaar geweest?”

W: ”Naar de Filipijnen.”

R: ”Dat is een eind van huis.”

W: ”Ja, maar dat mag dan ook wel na jaren sparen. Wij hebben daar een kennis zitten, Hans van Raaij, en zodoende kom je wel eens ver van huis.”

R: ”Mooie tijd gehad?”

W: ”Ja en nee. Manilla is een verschrikking met het verkeer daar. Waar hier een driebaansweg is, maken ze er daar een zesbaans van. Er zullen wel verkeersregels zijn, maar in ieder geval heeft iedereen ook nog zijn eigen regels. Er gaat niemand aan de kant en claxonneren doen ze ook allemaal. Je moet ook niet denken dat ze daar net zulke mooie wegen hebben als hier, vergeet het maar. Allemaal kuilen en gaten. En het was er hartstikke vochtig. Maar de natuur is prachtig en de mensen heel aardig. Soms te aardig: ze wagen geen nee te zeggen. Als je de weg vraagt, moet je weten hoe je dat vragen moet. Als je vraagt: ”Moeten we die kant op?”, dan wagen ze geen nee te zeggen en ga je meteen de verkeerde kant op.”

R: ”Wat heb je daar zoal gedaan?”

W: ”Wij zijn met een chauffeur naar het noorden gereden, helemaal de binnenlanden door, veertien dagen lang. Maar dan moet je voor alles zorgen, voor de benzine, de auto, eten, drinken en slapen. En met het eten deed je de hele familie mee waar wij de avond overnachten, zo’n tien, twaalf man. En elke dag at je rijst met toetoet (tuut = een soort vogel/dier). Zo’n toetoet wordt gevangen, ter plekke de kop afgehakt en geslacht. Maar goed dat het donker was tegen etenstijd. Het frappante is, dat daar geen mens wandelt. Alles gaat met vervoer, motor, fiets, bromfiets, auto. Wij werden raar aangekeken als wij daar een paar kilometer deden wandelen. Daar zijn heel veel van die omgebouwde bromfietsen, waar ze een soort taxi van gemaakt hebben. Daar konden wel 7 Filipijnen in, maar wij waren te groot.” Ook waren wij daar een attractie, in de binnenlanden wonen in de bergen kleine inboorlingen, een soort dwergen. Die komen maar één keer in de zoveel jaar de heuvel af, maar die keer kwamen ze speciaal voor ons! Mooi, hè? Mensen worden daar ook knap oud. Er was een oude vrouw van 80 jaar, die de hele dag door een klein kind bij zich droeg. Die vrouw hing elke dag de was op, waarvoor ze op een muurtje moest klimmen. Ze zal er wel niet af zijn gevallen... Ook had je daar een man van 92, die ging nog regelmatig naar zijn moeder, die in de bergen woonde. Kun je nagaan, die zal zo’n beetje 110 zijn geweest.”

R: ”Verder nog wat meegemaakt?”

W: ”Zat, maar het slimste was die aardbeving. Dat was er een van 4,6 op de schaal van Richter.”

R: ”Als je er dan toch bent, is dat mooi meegenomen.”

W: ”Ja, jij praat lekker. Laten we daar maar op proosten.”

R: ”Wij scheiden er mee uit, wij weten genoeg van jou. Daar komt wel een verhaal van, wij gaan er vandoor.”

W: ”Verrek, daar komt Willy ook thuis.”

R: ”Laten we zorgen dat we daar niet mee aan de praat komen, anders wordt het te laat op een doordeweekse donderdag. Willemien, bedankt en aju!”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Paverts Interview 2000 met Nol Schrijvers senior

Paverts Interview 1996 Agelink-Engelbarts

PAVERTS-INTERVIEW 1994 met Dokter Ubachs