Paverts interview 2002 met Pia Onstein-Derksen

 Op een zaterdagmorgen, eind december 2001: “Ik heb jullie gemist, waar bleven jullie toch?”, duidelijk de stem van Pia. Het antwoord: “Ja, dat wordt een beetje moeilijk en een korte dag, het jaar is al zo ongeveer om en Lau is voor de zaak naar India…” Pia: “Nou, wat zou dat dan? Er is toch nog tijd!” “Nou, ik zal zorgen dat wij gauw een afspraak maken, zoek maar vast wat foto’s uit.” “Die liggen al klaar!” “Dan kunnen wij niet achterblijven, jij hoort binnenkort van ons.”

En zo zaten wij oudjaarsmiddag bij Pia in de goede kamer. Even voor de duidelijkheid: Pia Derksen is Pia Onstein-Derksen, voor de Zedammers nog altijd bekender als Pia, de dochter van Joep en Mient Derksen van de Pim. Zij is secretaresse van Harmonie Kunst na Arbeid. Pia is in 1981 getrouwd met Bennie Onstein, ze wonen aan de Huttestraat.(Ettemastraat) Als de koffie op tafel staat, komt het gesprek op gang. Onder de kopjes krijgen wij schoteltjes, dan kunnen we zien, Pia maakt daar zelf als eerste misbruik van.

                                             (Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)



Wij: Jij bent bij een boel mensen bekend als de “moeder van de muziek”, ooit een mooie uitspraak van Leon Feijen. Heb jij nog andere hobbies buiten de muziek om?

Pia: Nee, eigenlijk niet. De muziek, daar gaat al mijn vrije tijd in zitten. Vanaf mijn jeugd ben ik al lid en al vroeg zat ik in het bestuur, met mijn leeftijdsgenoten.

Wij: Wie zijn die andere fanatiekelingen dan?
Pia: Dat zijn Leonic van Bree, Wilma en André Migchelbrink, Jos Terwiel, Eric Heering. Neem ook nog een oliebol bij de koffie.
Wij: Goed, zelf gebakken?
Pia: Ja, volgens oud recept!
Wij: Maar al jouw tijd gaat zo’n beetje op aan de muziek?
Pia: Ja, zelf speel ik dwarsfluit en piccolo, ik geef blokfluit- en dwarsfluitlessen, oefenen moet ik natuurlijk zelf ook en verder zit ik in bijna alle commissies

Wij: Moet dat dan?

Pia: Dat is zo gegroeid. Dat hoeft natuurlijk niet, maar het kan niet anders Van de zomer ben ik even gestopt met de jubileumcommissie, alles had ik op de rit en ik had de handen vol aan het andere werk, vooral aan de kerstmarkt. Maar binnen de kortste tijd kreeg ik alweer telefoontjes, het liep toch niet. Even later zat ik er weer middenin.

Wij: En thuis gaat dat ook nog goed?

Pia: Nee, als het niet goed loopt met de muziek, dan moeten ze het thuis ontgelden. Dan ben ik niet te genieten. Gelukkig duren die periodes niet zo lang.

Wij: Jij bent nogal recht voor z’n raap.

Pia: Ja, dat is de aard van het beestje, een Derksens-kwaal. Ik steek overal de neus in en heb mijn mening daarover.

Wij: Derksens hebben ook een andere bijnaam, die steken de neus ook graag in een glas.

Pia: Een paar Derksens hadden vroeger die naam, dat klopt. Maar dat gaat voor mij niet meer op. Ik lust wel een glaasje bier, daar niet van, maar volgens mij valt dat wel mee.

Wij: Neem nou de Bisselinks vroeger.

Pia: Wat dacht jij van de Takens vroeger. Nou we het er toch over hebben, lusten jullie er één?
Wij: Laat maar komen.
Pia: Bas! Breng die jongens eens een piepje bier en doe mij een cola. Delegeren gaat haar goed af. Bas (Ketelaar, de vriend van dochter Inge) komt terug met twee piepjes en twee glazen met de teksten: “Nee, nee, nee en nog eens nee. Nou, ja, eentje dan” en “Niet lullen, maar vullen.” Bas weet aardig goed wat voor bezoek er zit.

Wij: Proost! Altijd Duits bier hier?

Pia: Ja, sinds ik Bennie ken, drinken wij Duits bier. Diebels Alt vind ik ook lekker.

Wij: Jullie gaan ook elk jaar met de vrouwen van de harde kern van de muziek een weekend weg, hè?
Pia: Ja, dat is inderdaad de harde kern. Dat doen wij al een paar jaar, supergezellig. Op de foto’s kun je wel zien hoe het er daar aan toegaat. En altijd hebben wij elkaar te pakken. Laatst kwam Marion Jansen onder de douche vandaan, iemand had Maggi in de douchekop gedaan, zodat ze zich kapot was geschrokken. Ik denk te weten wie dat gedaan heeft.

Wij: Heb jij trouwens ooit een ander instrument geprobeerd?

Pia: Ja, op een blauwe maandag heb ik hobo gespeeld, maar ik had de verkeerde ademhalingstechniek. Nee, mijn dwarsfluit is mijn heilig. Inge speelt trouwens al acht jaar waldhoorn en tegenwoordig ook trompet. Maar goed dat zij geen fluit speelt, want dan zouden wij regelmatig strijd hebben.

Wij: En de kerels zijn er ook bij, hè?

Pia: Sander speelt bariton en schuiftrombone, en als het nodig is ook nog bas. Bennie draagt het standaardvaandel, na hol gedram van Wilma Migchelbrink. Het is niet het mooiste baantje, maar wij zijn blij dat Bennie het doet.

Wij: Hoe zit het met de jeugd, net zo fanatiek als vroeger?

Pia: Helaas houden wij lang niet alle jeugdleden vast. Muziek leren vinden ze wel leuk, maar tegen de tijd dat ze met de straat op mogen, trekt er zich een boel terug. Ze worden dan ook een beetje geplaagd als ze met dat zogenaamde apenpakje lopen. Dan gaan ze liever voetballen of zo. Ik vind het wel een prima zaak dat ze op de middelbare school beter muziekles geven. Ze moeten wel de noten kennen tegenwoordig.


(Foto's  hieronder ai gegenereerd/ingekleurd)



Wij: Wat is eigenlijk jouw functie bij de muziek?

Pia: Ik ben secretaresse, ik heb wel een beetje last van mijn Duitse zinsbouw. Maar ik heb André achter de hand als het officieel moet. Verder zit ik zo hier en daar nog in commissies.

Wij: Niks met de jeugd?

Pia: Nee, dat doet Wilma gelukkig, dat zou mij niet lukken.

Wij: Hoeveel leden heeft KnA?

Pia: Op dit moment zo’n 90, het zijn er ooit even boven de 100 geweest. Wel een aardig aantal. Er zijn zo’n 20 leden in opleiding bij de muziekschool.

Wij: En iedereen begint met blokfluit?

Pia: In principe wel, dat kan bij een aantal leden aan huis tegen vergoeding. Er wordt ook algemene muzikale vorming (AMV) gegeven door Eggie Kleinpenning, in groepsverband. De leden kunnen daarna een instrument kiezen en op de muziekschool het A-diploma zien te behalen. Er kan geen dorp zonder muziek. Wat zou je hebben met carnaval, de kermis, met Sinterklaas en Koninginnedag? Het is wel moeilijker om financieel overeind te blijven, want de subsidies worden elk jaar minder en een dirigent is ook duur. Daar komt nog bij dat je activiteiten moet organiseren om in aanmerking te blijven voor subsidies.

Wij: Zoals een kerstconcert?

Pia: Ja, een kerstmarkt hoort daar bij, maar ook een kerstconcert. Dit was de eerste keer met entree, en dat was een succes.

Wij: En er stond een mooie recensie in de krant.

Pia: Ja, daar zijn wij blij mee. Sommige mensen vonden het te zwaar, maar je maakt het niet iedereen naar de zin. Ik zit trouwens ook in de muziekcommissie, dat is niet wekelijks vergaderen, maar eens in de zoveel weken. Met het Ettens Mannenkoor hebben wij prima kunnen overleggen, wij hebben ons aangepast en een goede selectie van nummers gemaakt.

Wij: Wat heb jij dan mooie moes op het land staan. Kunnen we niet een paar toppen meekrijgen?
Pia: Als je er maar af blijft!

Wij: Waar is Bennie eigenlijk?

Pia: Die laat zich hier niet zien. Nee, hij is de aanhanger aan het repareren. De Möllebultblazers gebruiken die ook regelmatig.

Wij: Een handige bliksem, die Bennie! Hoe ben jij daar trouwens aan gekomen?

Pia: Na de MAVO ben ik in Duitsland begonnen als ponstypiste bij de Probat. In het begin reed ik met Toon Kuster mee, maar toen die andere werktijden kreeg, kon ik met Bennie mee. Die woonde hier ja ook in de straat en kon mij mooi oppikken. Bennie had dezelfde werktijd als ik, alleen werkte hij bij AKZO.

Wij: En daar ben jij in ’80 mee getrouwd.

Pia: Ja, en in het begin hebben wij in s-Heerenberg gewoond, in de Tuger. In ’91 zijn wij teruggekomen.

Wij: Maar toentertijd was jij wel vaak thuis, of niet?

Pia: Ja, zo ongeveer elke dag, want er waren gasten hier. Sander is in ’81 geboren. Ik ben na een maand of vier-vijf maanden moederschap weer begonnen met werken, alleen ’s middags, maar daar ben ik ook weer mee gestopt. Ik ben later alleen nog een paar keer ingevallen.

Wij: Wij hebben het jubileumconcert in januari mee mogen maken, prachtig.

Pia: Ja, daar is heel wat voorbereidingstijd in gaan zitten, maar dat is dan ook wel de moeite waard. Er wordt veel aandacht geschonken aan de jubilarissen: iedereen werd door een collega naar voren gehaald, die hetzelfde instrument speelde. En voor Piet Bisselink was het helemaal mooi geregeld. Hij vroeg zich af waarom hij dat nummer van Blaasmuziek (van Jacques Reijnders, gezongen door Toon Hebing) moest leren. Dat nummer hebben wij ja gekregen om te kunnen spelen voor het 70-jarig jubileum van Piet zelf. Het heeft een boel instudeertijd gekost, maar was zeker de moeite waard.

Wij: Afgelopen november heb jij voor het eerst in de buit gestaan. Hadden we niet gedacht dat jij dat ooit zou doen.

Zij: Och, waarom niet. Ik zag dat met Leon wel zitten. Ik geloof dat hij zenuwachtiger was dan ik. Het is mij honderd procent meegevallen. Ik vond dat we het wel goed aangepakt hebben, een beetje zelfspot aan het begin en toen liep de rest vanzelf.

Wij: Pia, wij denken erover om ermee uit te scheiden. De oliebollen zijn nog niet allemaal op, maar daar krijgen wij er vanavond nog meer van. Oh ja, voordat we het vergeten, wie wordt de nieuwe prins.

Pia: Ik hou het op Gerrie Engelbart.

Wij: Zullen we over een paar dagen weten. Bedankt, deern, en ajuu.

Zij: Graag gedaan en tot zaterdag bij de pronkzitting!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Paverts Interview 2000 met Nol Schrijvers senior

Paverts Interview 1996 Agelink-Engelbarts

PAVERTS-INTERVIEW 1994 met Dokter Ubachs